20/9/2012

Determinisanost i umor - savršena kombinacija za svođenje monologa na nivo nemuštog ćutanja pred samim sobom...

Život je ogoljeno ništavilo, lišeno samoga sebe u krajnjoj tački svoga postojanja.

Neumitnost propadanja dovodi do apsurda sva djela i osjećanja. Samo još najokorjeliji humanisti, najsujetniji duhovi i najnaivnije duše daju sebi za pravo da vjeruju u suprotno.

"Blago onima siromašnim duhom, jer je njihovo carstvo nebesko..." 

Rekao bih i "blago onima prebogatim duhom, jer sami stvaraju svoje carstvo nebesko". Tačka u kojoj počinje apsurd, nikako ne smije biti krajnja tačka našeg duhovnog razvoja, nego upravo suprotno - sam njegov početak. Tamo gdje počinje apsurd, prestaju pravila, a tamo gdje prestaju pravila, počinje sloboda. U redu, počinje i haos, ali nije li determinizam upravo ono od čega ste i željeli da pobjegnete? 

Tačka apsurda je samo tvoja - svemoćna, privlačna i zastrašujuća u isti mah, potencijalno je sredstvo tvog oslobođenja, ropstva, uništenja ili preporoda. Šta ćeš uraditi sa njom, samo je na tebi, ali kada je jednom dotakneš, tvoj život više nikada neće biti isti, tačnije, šansa da se to desi jeste "jedan kroz beskonačno" - sasvim dobra vjerovatnoća za jedan nihilistički optimizam.
Objavio Wolfie u 01:01
kategorija posta: email this post | Komentara (0)